schrijvenmetkwasten

Terry-WetWet

Afzender: Terry-WetWet
Onderwerp: ‘Hey, You Need To Cum Check out My FucBook Page! :)’

Het eerste wat me aan het onderwerp van dit mailtje opviel is dat het woord ‘out’ als enige zonder hoofdletter is geschreven. Duidelijk een luie afzender en wat is ‘Cum’……???

Cum may refer to:
A Latin word, which can be either the preposition with or a conjunction meaning when, because, or although. 

Hm. Vast niet. 

Cum may refer to:
A sexual term, meaning to orgasm (klik voor betekenis) 

Eigenlijk staat er dus: you need to orgasm check out my fucbook page! 
Alsof je daar na je orgasme nog mee bezig bent. Bestaat ‘Fucbook’ eigenlijk - het bestaat! O! Nee, ik open het niet. Zojuist na het bekijken van een prachtig youtube filmpje van Eva Cassidy verscheen bij de ‘aanbevolen videos’ een plaatje van de grootste puist die ik ooit heb gezien. Zo heette het filmpje ook. Die komt vannacht terug in mijn nachtmerrie, die puist. Ik ben bang dat ik bij fucbook iets dergelijks aan zal treffen en - noem me zo slap als een nat spekje of een stukje bruine banaan - ik kan er niet van slapen. Waar ik wel even van schrok is: ‘Terry’. Ik maak muziek onder de naam ‘Bo Terry’. Terry is afgeleid van Trijntje (hoe dan - nou zo dus), mijn oma van vaders kant. Het is toch wel toevallig dat ze die naam gebruiken, toch? Ik bedoel, mijn mailadres, daar zit het niet in verwerkt. Ik vind ‘WetWet’ trouwens de perfecte bandnaam. Bo Terry and the WetWets. Dat wordt rocken.

GO BIGGER

- Haaawwww (gaap), mmhhhmm…koffie. Mooi weer. Vogeltjes fluiten, lief. Lekker in de zon zitten, mmmhhmm. Laptopje op schoot. 

-klik-

GO BIGGER ** ADD THREE INCHES TO YOUR MANHOOD NOW! **

- WT!! 

Wikipedia: “Een inch is gelijk aan 25,4 mm (ofwel 2,54 cm)”

Stel, je hebt een aanzienlijk exemplaar, dan kan ik je garanderen dat ‘ie er bij je vriendin van achteren weer uitkomt. Daar hoor je ze niet over (haar waarschijnlijk wel). Aan de andere kant heb je natuurlijk mannen die het eigenlijk nog nooit met een vrouw gedaan hebben. Ofschoon, ze denken van wel maar eigenlijk is ‘ie nog nooit naar binnen geweest. Is het een soort konijntje dat voor z’n holletje zit, een sausage die naast z’n roll ligt of een auto die in de file staat, net voor de Coentunnel.

Hoeveel procent van de Nederlandse mannen zou dat naar eigen inzien nodig hebben. Tien procent? Twintig procent? Vierenzeventig komma acht procent?! Ik denk dat het allemaal wel meevalt, toch mannen. Misschien dat er simpelweg meer vraag naar is in Amerika. Dat komt doordat alles daar zo groot is; cola, hamburgers, patat. En dan heb je ook nog al die gigantisch hoge (lange) gebouwen. Ik snap wel dat het even slikken is als je in je nakie bij het raam je tanden staat te poetsen en je omhoog kijkt en dan omlaag, naar je eigen toren(tje).

BeachBitch27 - Date Night

- Ha, kijk, leuk, een uitnodiging! ‘BeachBitch27 - Date Night’ 

- Oh. Spam.

- Delete.

Wat is een BeachBitch? Bij een BeachBitch zie ik een meisje voor me met lang haar, lange nagels, dikkige benen en een opblaaskrokodil die ze met getuite lippen (de zogenaamde duckface) tussen haar benen klemt. Ze maakt een grommend (‘ahrrruuurrr’) geluid en van die graaierige bewegingen naar de camera. Achter haar maken twee kleine meisjes een zandkasteel. BeachBitch27 draait zich om en loopt er naartoe. Schopt het mooiste torentje van het zandkasteel omver en lacht hard, als een kraai, alleen dan scherper en gemener. Dan loopt ze naar de zee en dompelt ze een kindje onder. Ofzoiets. Nee, misschien zou ze dat niet doen, maar ze wil het wel. Ze wil niets liever. Daarna zie je haar een ijsje eten. Vanille ijs druipt over haar handen, haar borsten en haar buik, zo haar slipje in. Dat vindt ze geweldig en ditmaal lacht ze als een baby. Ze heeft geen vriendje want de meeste jongens vinden haar ordinair. Kan haar niks schelen, ze wacht toch op ‘de ware’. Ze is allang geen maagd meer maar zegt tegen iedereen van wel. Ondertussen kan je het voor 10 euro 50 met haar doen in een kuil die ze zelf in het zand heeft gegraven. 

Of ze is heel aardig en is ‘BeachBitch27’ gewoon een flauw grapje van haar vriendinnen omdat ze zo vaak op het strand komt om te surfen met haar vrienden (bij paaltje 27). 

- Hmmm. -klik- Ah, jammer, die avond heb ik al wat..

Ex wives

Vanmorgen in de spam afdeling van mijn mailbox een aanbieding: ‘Ex wives are looking for you’. Ik open die krengen nooit uit angst dat ik ‘plof’ hoor en mijn computer in rook is opgegaan en delete de mail gelijk. Toch kon ik het niet loslaten. Stel dat dit een serieuze mail was en er echt een club vrouwen al decennia lang op zoek is naar mij.  

Ik ben niet onaardig om te zien, sta positief in het leven, houd van lekker eten, drinken, nog meer drinken en soms teveel drinken en heb een mooi huis en nog veel mooiere vriend in the big city. Op zich een mooi plaatje voor een alleenstaande ex vrouw zou je denken. Ik bedoel, vrouwen kunnen onbeperkt met bezette vrouwen zoenen, knuffelen en vrijen, toch? Dat vinden mannen toch helemaal niet zo erg? Als ze er maar bij mogen zijn. Wat is trouwens een ex vrouw, is dat een vrouw die ooit vrouw was en dus nu…een MAN?! Aha! Nu snap ik het. Ex wife = man. Trap er niet in zoals ik zojuist bijna mijn prullenbak overhoop had gegooid om toch nog even te reageren. Al was het maar uit beleefdheid. 

Ik at een banaan

en een mandarijn

mijn mandarijn

wilde liever

een banaan zijn..

eenmaal in mijn maag

(als dit het meest aan je knaagt)

heeft de mandarijn het erop gewaagd

en de vertering vertraagd

hij is er uit geklommen

echt, úit mijn mond gesprongen

en heeft de schil

om hem heen geslagen

net voordat

ik hem

naar de prullenbak

zou dragen

…

Mijn debuut op Hardhoofd.com!

http://hardhoofd.com/2011/12/08/omdat-het-niet-kan-1/

Leesvoer: Amandelbroodje

De buikjes van de warme kadetten waren zo zacht als de buikjes van mijn twee dwerghamsters. Elke zaterdag viel ik om zes uur ‘s ochtends uit bed om het om één minuut voor zeven op een rennen te zetten. De klok liep iets voor in de winkel waardoor mijn collegae Ria en Jacqueline niet doorhadden dat ik aan de late kant was - of deden alsof. We begonnen met het vullen van de rieten manden met gevaarlijke scherpe kantjes en lange houten splinters waar menig trui aan bleef haken. Er bleef vaak een lange lus over waar ik later op de dag geregeld mijn vinger doorheen zou steken. Dan stopte we de krentenbollen in lange plastic zakken en knoopten we deze behendig dicht. Koffie dronk ik nog niet dus ik begon met een blikje jus d’orange. Daarbij at ik een mueslibol met kaas en dit allemaal terwijl ik de eerste vaste klanten hielp. Allen die voor acht uur verschenen hadden hetzelfde recept en soms vergat ik te goedemorgen! en stortte ik me gelijk op het snijden van het brood. Hiervoor gebruikte ik een wat agressieve snijmachine die volzat met kruimeltjes die, hoe goed je hem ook schoonmaakte, altijd vanuit de scherpe tanden omhoog vlogen. Eén vrouw bestelde steevast een tompouce, een ons zeebanket, een halfje bruin, twee witte bolletjes en een tijgerbol, om het af te maken. Ze zei weinig, alleen goedemorgen en bij het weggaan: ‘Bedankt weer hè, tot maandag!’. Het waren heerlijke ochtenden, gevuld met de geur van gevulde koeken en het zonlicht dat door de ramen naar binnen scheen. Om een uur of twaalf lunchte we om en om en aten we de lekkerste kaasstengels, mergpijpjes en krentenbollen. Dan werd het rustig en begon eventuele moeheid door de avond daarvoor in te slaan. Kaasvlinders en cola hielpen. 

Het schoonmaken ging veelal met de franse slag. Ria en ik zongen liedjes terwijl zij de vitrine schoonmaakte en ik de vloer dweilde. Ze was en is waarschijnlijk nog - gek van Bruce Springsteen en ik begreep daar niets van. Nu, als hij me op youtube aanstaart terwijl hij ‘ohh ohh ohh I’m on fire’ zingt snap ik het helemaal. Af en toe verscheen er een klant en soms bleven mensen koffie drinken aan het tafeltje voor het raam. Aan vrienden die langs wipte gaven we stiekem gebak en broodjes weg. Blije gezichten zwaaiden ons gedag. Soms, aan het einde van de dag kwam de postbode. De lange postbode met de bruine haren en het spitse gezicht. De jaren daarvoor bezorgde ik kranten voor de plaatselijke supermarkt. Geregeld kwam ik hem tegen en schoot ik achter de dichtstbijzijnde heg of boom. Nu weet ik na naast hem te hebben gezeten in de bus wel beter, hij was zo plakkerig als een Backstreet Boy en ik was meer van de Peter Andre’s, die niet plakkerig maar helemaal schoon onder een waterval over mysterious girls zongen. Maar toen hoopte ik nog dat hij het was die mij in het bijzijn van alle vaste klanten ten huwelijk zou vragen midden in de bakkerswinkel. Als hij binnenkwam schoot ik naar de ruimte achter de winkel, waar het in de winter doorgaans nog een paar graden kouder was dan buiten. Ria riep dan, met lichtjes in haar ogen; ‘Bo-hoo, kun jij deze klant even helpen?’. Zij deed alsof ze haar handen vol had aan een omgevallen moorkop. Rood en zwetende liep ik dan naar voren en hielp ik hem aan warm saucijzenbroodje dat eerst vier minuten in de oven moest. Dit alles deed ik met kleffe handen terwijl hij mij ook een beetje verlegen aankeek. Als hij wegging vloog mijn hart open en rolden er dikke tranen van het lachen over mijn wangen. Dan luchtte ik mij hart over hoe geweldig, lief, leuk en aardig hij wel niet was. De middag vloog om en om vier uur was het tijd om te gaan. We liepen ieder met drie tassen vol met de lekkerste dingen naar huis en het duurde twee dagen voordat de broodgeur die zich diep in mijn huid had geworteld verdween.

Soms als ik door Amsterdam fiets zie ik zo’n bakkerswinkel en stel ik me voor dat ik daar werk. Wat een fijne gedachte. Maar dan wel met Ria en Jacqueline en alle vaste klanten van toen. Zij die de zaterdagen zo zoet maakten als amandelbroodjes.

(geen titel)

Ik: Waarom huil je?

Zij: Omdat het regent.

Triest en verward klonk ze.
Ze zat gebogen met haar hoofd tussen haar knieën.

Ik: En waarom kijk je naar je voeten?

Zij: Omdat ik wou dat ik niet huilde, net als mijn voeten.

Ik: Wat huilt er dan wel?

Zij: De lucht.

Muziek behorende bij het verhaal 'Kunstenaarsochtend' →

Kunstenaarsochtend

Tabak in mijn baard, tabak in mijn mond, tabak in mijn oren, tabak in mijn …

Een lichtstraal precies in mijn oog, ik word wakker en het is vroeg, tien uur. Er is weinig verkeer op straat. Er zijn weinig vogels, de lucht hangt alleen vol met kleine witte schapen. Ik bedek mijn ogen met mijn hand en ruik de geur van verf gemengd met de zware geur van peut. Gisteren heb ik tot diep in de nacht mijn kwasten schoon gemaakt. Ze zaten vol met dikke klodders blauw, geel, rood, oranje, wit en het was zes uur vanmorgen toen ik er mee stopte. Ik ben net wakker maar heb de smaak van bier in mijn mond. Lauwwarm is mijn spuug en ik ben koud, de ramen staan open. Gordijnen wapperen, het is net een film. Ik trek de deken over me heen en probeer me te herinneringen wat er gisteravond gebeurd is. Mijn kleding ligt geschrokken op de grond en mijn rechterbeen slaapt terwijl ik onder mijn deken bibber. Het is januari en gisteren was Mariette er, na drie maanden. Ze gaf me een hand, ze gaf me een kus, ze gaf me een klein beetje leven terug.

Het is vijf over tien. Misschien moet ik er uit en thee zetten, broden smeren met kaas, een gehaktbal bakken of frietjes frituren. Misschien moet ik haar gaan schilderen. Als ik haar schilder kan ik haar zoenen, maar dan moet ik wachten tot ze is opgedroogd. Zo lang heb ik niet. Ik kan met mijn lange kwast langs haar wangen glijden. Van boven, naar beneden, van beneden weer naar boven, van boven naar beneden, naar beneden, naar beneden, verder naar beneden… Het is tien over tien en voor me zet mijn vriend een tent op.

Om één uur zit ik aan het ontbijt. Gebraden kippenvleugels met meloen. Voor me staan drie doeken, alledrie tonen ze een abstract lichaam. Dat van Mariette. Mijn sigaret smaakt goed en ik kan niet wachten op mijn eerste borrel die ik meestal rond een uur of drie nuttig. Eerder lijkt me niet verstandig. Vanmorgen in bed heb ik bedacht wat ik tegen haar ga zeggen als ik haar weer zie. Het wordt iets in de trant van

you and me
als ik je zie
wil ik dansen en springen
een lied voor je zingen
want you and me, baby
Is what I want, you see?

Natuurlijk zeg ik dat niet echt, ik denk dat ze flauwvalt. Misschien dat ik het fluister in haar oor, terwijl ik mijn neus tegen die kleine zachte haartjes aandruk. Ze ruikt naar rozen maar wordt boos als ik haar roos noem. ‘Mariette met Rozen’. Ik verschuif mijn stoel en vervolg op blote voeten het schilderwerk.

Vlinderschopjes

Als de vogels dan toch vliegen, laat ze dan maar vliegen rondom mijn hoofd, zodat ik er duizelig van word en omval. Op mijn rug kan ik naar de lucht kijken en wolken tellen, of schapen. Al zie je meestal alleen de pootjes aan de onderkant van de wolk uitsteken waardoor het moeilijk is om ze te tellen (’s nachts zie je ze helemaal). Soms zijn er twee schapen met ieder twee pootjes in plaats van vier waardoor je die vier pootjes aanziet voor één schaap. Snap je wel?
Het is niet zo lang geleden dat ik verliefd werd op jou. Sindsdien groeien de vlinders in mijn buik, maar passen ze er niet allemaal meer in. Hierdoor heb ik soms wat pijn in mijn buik. Kleine krampjes, kleine zachtje vlinderschopjes. Ik duw met mijn vinger in mijn buik om ze een lesje te leren maar ze reageren niet. De wolken zijn grijs vandaag, morgen wordt het beter zeggen ze. Drie weken terug waren we nog in weg van hier. Alles was onbezorgd, behalve die nachten dat ik vreselijk droomde.

Er zijn helaas al wat vlinders gesnuiveld, maar gelukkig zijn er meer vlinders geboren. Ze zijn klein en soms kan ik ze horen ‘tt tt’. De wind waait en de wolken gaan haar achterna. Ik lig en denk na. Ik vraag me af hoe ik net zo sterk kan worden als de wind. Hoe ik me net als de zee soms terugtrek of uithaal waardoor ik zó krachtig overkom. Niet zo slap als nu. Als je me nu over je schouder werpt, kan je me overal naartoe brengen. Mijn benen bungelen en mijn armen hangen langs je mooie billen. Die dromen, daar heb ik het liever niet over, al zou het fijn zijn er over te praten. Ik wil die zilte lucht door mijn hart voelen stromen zodat ik heel diep kan ademhalen, zo diep als de oceaan.

Er vliegt een vlinder uit mijn mond. Ik pak het vleugeltje vast en kijk haar aan. Dan laat ik haar los, ondanks dat ik haar het liefst opeet, of aan me vastplak. Het gewapper van de vleugels doet wat wind in mijn gezicht waaien.
Ik houd vlinderveel van je, zeg ik hardop.

Het café op de Vijzelstraat uit ‘Met mijn gedachten in…Épécamps’

Met mijn gedachten in…Épécamps

Alles om me heen lijkt op een schilderij. Wat zit er binnen in mij? Potten verf met kwasten?

Het is maandagmorgen en ik ben op mijn werk. Vanmorgen op de fiets, met natte haren en ogen halfdicht was ik me nog niet bewust van waar ik heen zou gaan. Ik liet me leiden door zijn hand, fietste langs het Marie Heinekenplein richting de lange rusteloze Vijzelstraat. We namen afscheid en zoenden elkaar. Ik reed rechtdoor en keek tijdens het fietsen door de Vijzelstraat naar alle winkeltjes, cafés en restaurants. Opeens zag ik een man zitten, voor een wit stenen pand met afgebladderde muren. Het deed me denken aan een landelijk huis, met kleine ramen onregelmatig verdeeld over de voorgevel van het huis en een deur van houten planken die leek te zijn ingetrapt. Het hele plaatje raakte me. De man zat op een laag krukje en droeg een blauwe overall met laarzen zo geel als de zon. Op het pand waren vaag grijze letters te zien, maar een redelijk woord was er niet van te vormen. Waarschijnlijk was het een café geweest dat nu al jaren leeg stond en waar de laatste stemmen, de laatste zinnen die nog in de lucht hingen uit waren weggedreven. De man zat onderuit gezakt tegen de muur op de kruk en op de grond naast de stoel stond een beker met waarschijnlijk koffie, zwart en sterk. Ik vloog erlangs, maar die paar seconden waren genoeg om het hele tafereel nog lang op mijn netvlies te zien staan gegrift. De verf, die waarschijnlijk jaren geleden is aangebracht, ruik ik ineens heel sterk en naarmate ik meer in mijn gevoel duik ruik ik het platteland en bevinden mijn gedachten zich plotseling in Frankrijk, in een oud dorpje genaamd Épécamps.
Het is een dorp met zes inwoners, niet meer. De inwoners zijn oud en gebruiken het café nog dagelijks om bij te praten over het weer en het nieuws, of verhalen te herhalen, want alles is al eens verteld. De nachten zijn er stil en pikzwart waardoor iedereen ‘s ochtends om zes uur aan tafel zit met een krant, koffie en een croissant. Iedereen heeft z’n eigen huis, twee rijen van drie stuks, met ieder een lange tuin vol met bloemen en planten die zich een weg banen door elkaars bladeren. De geur is overweldigend: verse croissants gemengd met bloemengeuren en een vleugje koffie. Na het ontbijt lopen ze een stuk door het weiland, stoppen ze om te zitten op de bankjes die langs de landwegen staan, turen ze naar de wolken en naar de eindeloze lappen grond. Heel in de verte zien ze bergen, die sterk en beschermend naast elkaar staan. Bij thuiskomst eten ze een uitgebreide lunch, met vers fruit en karaffen vol wijn en spelen ze petanque. Later in de middag ontvangen ze vrienden, uit andere kleine dorpen en drinken ze samen Champagne of Pinot Noir waarna ze met hun voeten omhoog gaan liggen op stoelen met zachte kussens, met het gezicht in de warme zomerzon. 
Ik moet de hoek om, de gracht op. Een haastige fietser haalt me in en ik schrik door het harde gekwaak van hongerige eenden naast me in de gracht. Over tien minuten ben ik op mijn werk, ik moet me gaan concentreren op wat er zich buiten mijn gedachten afspeelt. Maar hoe hard ik het ook probeer, drie uur ‘s middags ruik ik nog steeds de verf en zit mijn lichaam aan het bureau, maar is mijn ziel ver weg, in Épécamps. En de landweg die ik daar bewandel, lijkt oneindig.

Landkaart

Ik sliep onder de maan, sterren en overdag onder de zon en de blauwe lucht. Ik sliep in het park in Sydney, the Royal Botanic Gardens, met muziek op, mijn tas als hoofdkussen en mijn jas als kleed om de dauw op het gras droog te deppen. Ik kende hem niet goed, maar goed genoeg om te weten dat ik meer van hem wilde weten. Kwam hem tegen op een avond in een café waar hij gitaar speelde en zong. Hij zong over alledaagse dingen, maar dit waren zíjn alledaagse dingen, voor mij nieuw. Tijdens het optreden werd hij gebeld door een vriend waarna hij door de microfoon het gesprek voerde. Daar houd ik helemaal niet van en ik besloot dit hem na het optreden eens flink duidelijk te maken. Mijn vuisten waren gebald en er zat een pluk haar in mijn mond waar ik gulzig op kauwde. Mijn bier smaakte naar pies en ineens zag ik in hoe dik mijn buik was geworden. Hij liep van het podium af, voldaan en zelfingenomen en ik vloog naar hem toe om hem eens goed de waarheid te vertellen. Moet voeten gingen sneller dan ik dacht en ik viel tegen hem aan.

‘Hoi’..stamelde ik, ‘ik vond het maar niks wat je…wat je deed…met die…’. Ik hapte naar adem want van dichtbij leken zijn ogen net op de landkaart van Australië, met blauw, groen, geel, rood en een soort oranje kleur wat de Northern Territory moest voorstellen. Zo snel als de kaken van de krokodil die een prooi vangt klapte ik dicht. Ik heb hem met lange pauzes tussen elk woord verteld dat ik zijn optreden fantastisch vond en dat ik niet kon wachten hem weer te horen spelen. Dat ik vooral het nummer dat hij zong toen hij met zijn vriend belde zo mooi vond. Dat het eigenlijk wel heel grappig was dat hij belde met zijn vriend: ‘Haha!’. Achter hem liepen de mensen in slowmotion voorbij. We hebben gezoend, gevreeën zonder te zeggen hoe we heette en na een nacht die de miljoenen sterren boven ons verdiende lig ik nu op mijn rug te wachten op de volgende minuut, of eigenlijk op de avond, op het moment dat ik hem weer zie. Dan ga ik hem vertellen hoe vervelend ik het vond dat hij stond te bellen tijdens dat nummer, dat nergens op sloeg, nergens over ging. Dan zal ik hem vertellen dat hij zijn landkaarten maar beter dicht kan houden, omdat ik sinds het zien van de route die zijn ogen voor me hadden uitgestippeld…..totaal verdwaald ben.

Lavendel

De hele dag zwierf ze door haar tuin, bezaaid met lege kratten bier, emmers, dozen en vazen verwaarloosd of vol dode bloemen. Bloemen die nooit liefde hebben gekend. Ze loopt rond met een gieter vol water. Loopt verdwaald langs haar gazon, zwart van de modder. Loopt langs lege bakken met zand terwijl er bij elke stap een druppel water uit de gieter valt. Aan haar voeten houden oude sloffen zich krampachtig vast aan haar voeten. Dit om haar maar alsjeblieft niet op bloten voeten over het grind te laten lopen. Haar zomerse jurk, is geel. Elke dag dat ze hem draagt laat hij zich meer verbleken door de zon.

In het midden van de tuin staat een tafel. Ze stopt om een slok wijn te nemen, fruitig, zoals ze hem het liefste drinkt en steekt na het neerzetten van haar glas een sigaret op. Als ze gaat zitten verschuift haar witte plastic stoel wat naar achter waarna ze hem met een zacht gegrom weer naar voren schuift. Het is warm buiten en de vogels zingen haar hun mooiste liederen voor. Met de sigaret in haar mond staat ze op en sjokt ze verder. Ze kijkt met dichtgeknepen ogen naar het stuk tuin voor haar. Achterin, daar moet ze zijn. Haar benen zijn zwaar, de gieter bungelt heen en weer in haar hand. Ze staat stil met de sigaret nog steeds stevig tussen haar lippen geklemd. Nog een paar stappen en dan is ze bij haar plant. De enige plant die haar buien en die van de regen heeft overleeft. Net als zij heeft de lavendel weinig liefde gekend, maar toch houdt ze vol. Geen andere bloem noch plant hield stand in haar tuin.

Ze geeft hem kleine slokjes water en fluistert met haar rokerige stem;

jouw geuren
jouw kleuren
verbeteren mijn humeur
en
bij slecht weer
weemoed
of de alledaagse sleur
ben jij het 
waarbij ik lach
en treur
omdat jij me kent
en weer opfleurt

Na enkele minuten loopt ze terug richting haar achterdeur. Terug naar het donkere gat in haar huis en in haar hoofd. Ze ruikt aan haar vingers die ze tijdens het bewateren over de lavendelknopjes liet glijden en even kriebelt het in haar buik. Dan duikt ze terug in de realiteit: haar eenzaamheid.